Blog

Αφθαρσία Urbi et Orbi

 Θα ήθελα να παραθέσω έναν προσωπικό συλλογισμό – θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συλλογισμός κατά αναλογία – για ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο το οποίο λαμβάνει χώρα σε ευρεία κλίμακα και το οποίο, εάν συμβεί και εντός των Εθνικών μας συνόρων, η επαναφορά στο status quo ante θα είναι πέραν από επίπονη και μακροχρόνια, αμφίβολη.

Εισαγωγικά, ως μια πρώτη παρέκβαση, την τρέχουσα χρονική περίοδο λαμβάνει χώρα στο Αμερικανικό ηπειρωτικό σύμπλοκο ο προάγγελος αυτού που χαρακτήρισε ο Graham Allison ως Παγίδα του Θουκυδίδη, όμως εμμέσως, διαμέσου του επονομαζόμενου τρίτου πεδίου, όπου η Βενεζουέλα κυριαρχεί ως πληρεξούσιος ανταγωνιστής (επί του Δόγματος Monroe – Αμερικανική επιχείρηση Absolute Resolve – 03/01/2026). Αδιαφιλονίκητα διεφάνη, επί προεδρίας του Donald Trump, η αναγέννηση και εγκαθίδρυση της Αμερικανικής πανκατευθυντικής σκληρής ισχύος, κυρίως δε όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική.

Σε αυτό το σημείο, δεύτερη παρέκβαση, ερμήνευσα την μεταφορά του συλληφθέντος προέδρου Nicolás Maduro επί του Αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Iwo Jima ως έναν συμβολικό παραλληλισμό, τόσο στρατηγικής όσο και ψυχολογικής υπεροχής, με την ύψωση της Αμερικανικής σημαίας, τον Φεβρουάριο του 1945, στο όρος Suribachi της Ιαπωνικής νήσου Iwo Jima, όπου και τραβήχθηκε η διάσημη φωτογραφία του Joe Rosenthal.

Μεταβαίνοντας σιγά σιγά στο βασικό μας θέμα, πέραν την παγκόσμιας σκληρής ισχύος που εκπορεύεται εκ του κυρίαρχου δυτικού δρώντος, ήτοι των ΗΠΑ, και όπως θα μπορούσαμε να πούμε, όσον αφορά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντιδιαστολή με αυτήν την ισχύ, στον Δυτικό κόσμο λαμβάνει χώρα μια μεγατάση (megatrend) φυλετικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής και ταυτοτικής αλλοίωσης, εκ των έσω, κεκαλυμμένη με την αθωότητα  μιας λυμφατικής ισότητας στον τρέχοντα ιστορικό χρόνο της συμπεριληπτικής φρενίτιδας. Αυτή η μεγατάση υπαρξιακής φθοράς, η οποία διαχέεται σε επίπεδο γεωπολιτικού υπερσυστήματος, γίνεται δε αδιανοήτως ανεκτή, από μια πληθώρα δυτικών πολιτικών εμπλεκομένων, ωσάν απαιτούμενη δοκιμασία καθαρτηρίου ως προς την εξιλέωση, τροφοδοτούμενη από ένα είδος Δυτικού ενοχικού συνδρόμου.

Εισερχόμενη στο κυρίως θέμα, χωρίς να υπεισέλθω σε ανάλυση του αντικειμενικού σκοπού της πολιτικό-θρησκευτικής δυναμικής του ισλάμ σε τρίτες χώρες ή της γενικότερης θρησκευτικής ερμηνείας της γεωπολιτικής, αναφέρομαι στην ανάμειξη και ανάδειξη αλλόφυλων και αλλόθρησκων δρώντων σε πολιτικά και κοινωνικά αξιώματα. Κυρίαρχα παραδείγματα, επί αυτού, αποτελούν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani (ορκίστηκε στις 01/01/2026, πρώτη θητεία) και ο δήμαρχος του Λονδίνου Sadiq Khan (ορκίστηκε στις 07/05/2024, τρίτη θητεία). Ας μην ξεχνάμε πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Βρετανία, πέραν του ότι αποτελούν κρίσιμους πυλώνες της δυτικής αμυντικής και οικονομικής ισχύος, αποτελούν, εκτός των άλλων, και κοιτίδες της δυτικής ήπιας ισχύος. Εν τοις πράγμασι, οι όποιες ετερόκλητες πολιτισμικά και κοινωνικά προσθήκες επί του Δυτικού οικοδομήματος, ιδίως εντός των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι οποίες χαίρουν της υποστηρίξεως του εφαρμοσμένου κομμουνισμού και της αριστεράς, ασκούν δομικές πιέσεις, υπό την μορφή ντόμινο, και στα λοιπά εθνικά κράτη.

Σε μια εποχή όπου οι γεωγραφικές αποστάσεις εκμηδενίστηκαν υπό την κυρίαρχη μορφή του κυβερνοχώρου, η διαφοροποίηση των εσωτερικών με τα εξωτερικά γεγονότα και ζητήματα είναι ομιχλώδης, όλα διασυνδέονται και αλληλεπικαλύπτονται, ωσάν μία γεωπολιτική κβαντική διεμπλοκή, με την επονομαζόμενη πέμπτη φάλαγγα σε πλήρη ανάπτυξη, στοχεύοντας εις την κανονικοποίηση των εκάστοτε εσωτερικών τρωτοτήτων.

Εν προκειμένω, τρίτη παρέκβαση, θα αναρωτηθεί κάποιος εάν διέγραψαν από την μνήμη τους, οι πολίτες της Νέας Υόρκης, την επαχθή ημέρα της 11^ης Σεπτεμβρίου του 2001. Η απάντηση είναι πως όχι, όμως η τρέχουσα (παγκόσμια) πολιτικό-κοινωνική οικοδόμηση άκμασε (και συνεχίζει) μέσα σε ένα εύρος αποδεκτών απόψεων, οι οποίες βασίστηκαν (και συνεχίζουν) στην βιωσιμότητα των θεωριών της κουλτούρας της «Αφύπνισης» (Woke-ism). Φυσικά οι ΗΠΑ, κυρίως επί προεδρίας του Donald Trump, διαφαίνεται πως ενέχουν την αναγκαία δυναμική ανθεκτικότητας ώστε να ανακάμψουν ταχέως και εσωτερικά, καθώς διαθέτουν ισχυρούς μηχανισμούς απορρόφησης ευπαθειών. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλα τα κράτη.

Κλείνοντας και φθάνοντας στο τελικό ζητούμενο – συμπέρασμα, όπως είναι έκδηλο από την ίδια την ευεπίφορη φύση του διεθνούς συστήματος και των δρώντων του, και καθώς η Ελλάδα αποτελεί ένα μικρό κράτος μειωμένης κυριαρχικής ισχύος, οφείλουμε, χωρίς να κωλυόμεθα από πλασματικά επίμεμπτους συναισθηματισμούς,  να διαφυλάξουμε, πρωτίστως, όσο είναι ακόμη καιρός την εθνική μας σύσταση, η οποία συνεπάγεται εσωτερική ισχύ και ασφάλεια, καθώς εάν διαρραγεί η ισορροπία, διαμέσου της κατάλυσης της ταυτοτικής και πολιτισμικής σύστασης, θα εισέλθουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή (ορίζοντας γεγονότων).

05/01/2026

Ιφιγένεια Δεριζιώτη

Πίνακας:  Mathieu Le Nain «Allégorie de la Victoire» 1635.