Blog

Ο νόμος, «MAVI VATAN»,

υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου.

Πηγή χαρτών, διαδίκτυο. Στον αριστερό χάρτη βλέπουμε την απεικόνιση των ΑΟΖ Ελλάδας και Τουρκίας, όπως την αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και στον Δεξιό, έτσι όπως την αντιλαμβάνεστε η Τουρκία με τον  Mavi Vatan Kanonu.

Εδώ και λίγες ημέρες, έχει αρχίσει μια συζήτηση, η οποία αφορά την πρόθεση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, να ψηφήσει το Mavi Vatan Kanonu, δηλαδή «το νόμο της Γαλάζιας Πατρίδας». Με το νόμο αυτό η Τουρκία δίνει την εξουσιοδότηση στον Τούρκο πρόεδρο, να διεκδικήσει, με κάθε μέσο, 152 νησιά της Ελληνικής επικράτειας, να χωρίσει το Αιγαίο στα δυο, βλέπε 25^ο μεσημβρινό και να ανακηρύξει Τουρκική ΑΟΖ, όπου αυτός νομίζει και όπως αυτός φαντάζετε ότι πρέπει να γίνει. Τα βασικά επιχειρήματα της Τουρκικής πλευράς είναι δύο.

1. Τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.
2. Δεν είναι δυνατόν μια τεράστια, σε χερσαίο έδαφος, χώρα, όπως η Τουρκία να μην έχει ανάλογα θαλάσσια δικαιώματα στην περιοχή.

Το δεύτερο επιχείρημα ομοιάζει, για να μη πω ότι είναι ακριβώς ίδιο, με τη λογική της Ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφου Χίτλερ, περί «Ζωτικού Χώρου»!!! Βέβαιά αυτό αντιβαίνει σε κάθε κοινή λογική και φυσικά σε κάθε έννοια διεθνούς Δικαίου.

Τι είναι το διεθνές δίκαιο.

Για να γίνουν όμως ποιο κατανοητά τα πράγματα στο ευρύ κοινό, θα πρέπει να δώσουμε τον ορισμό του Διεθνούς Δικαίου. Το Διεθνές Δίκαιο, είναι το κανονιστικό σύνολο των ρυθμίσεων οι οποίες διέπουν και ουσιαστικά καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών, διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ και διεθνών φορέων, όπως ΟΑΣΕ, ΔΝΤ και άλλοι παρόμοιοι οργανισμοί, ακόμα και οι ΜΚΟ.

Το Διεθνές Δίκαιο χωρίζεται και αυτό με τη σειρά του, σε Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, το οποίο καθορίζει τις σχέσεις κρατών και διεθνών οργανισμών και στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, το οποίο καθορίζει τις διαφορές ιδιωτικού χαρακτήρα, αλλά με διακρατικές προεκτάσεις, όπως γάμοι, κληρονομιές και συμβόλαια μεταξύ πολιτών διαφορετικών κρατών.

Άρα θα λέγαμε ότι το Διεθνές δίκαιο είναι εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο καθορίζει ναι μεν το πως θα πρέπει να λύνονται θέματα που εμπίπτουν σε αυτό, αλλά σε απλά θέματα, η χρήση του περιορίζεται κυρίως στον δεύτερο πυλώνα του, δηλαδή αυτό που αφορά το Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο. Το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, που αφορά τη διευθέτηση διαφορών μεταξύ κρατών, ΔΕΝ χρησιμοποιείτε σχεδόν ποτέ. Θα έλεγε κανείς ότι το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, υπάρχει, απλά για να υπάρχει και να το επικαλούμαστε στην αρχή μιας διένεξης, για να δείξουμε ότι είμαστε πολιτισμένη κοινωνία ανθρώπων, αλλά σύντομα αυτή την επίκληση την εγκαταλείπουμε, για πολλούς και διαφόρους λόγους, όπως για παράδειγμα, όταν έχουμε να κάνουμε με αναθεωρητικές δυνάμεις όπως η γειτονική μας Τουρκία, η οποία εκτός του ότι εδώ και δεκαετίας καταστρατηγεί κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, το επικαλείται, όποτε αυτή νομίζει ότι τη συμφέρει.

Η Συνθήκη της Λωζάνης, για τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας.

Πριν μπούμε στο θέμα που μας ενδιαφέρει θα πρέπει να πούμε ότι η Συνθήκη της Λωζάνης, δεν διευθετεί μόνο τα θέματα που αφορούν την  Ελλάδα και Τουρκία, αλλά το σύνολό τον εμπλεκομένων κρατών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάμε τώρα να δούμε τι λέει η Συνθήκη της Λωζάνης σε ότι αφορά τις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και πως αυτές διαστρεβλώνονται από την γειτονική μας χώρα.

Τα άρθρα της Συνθήκης της Λωζάνης που καθορίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τα εξής.

Άρθρο 2, παράγραφος 2. Το οποίο καθορίζει τα χερσαία σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας, τα οποία είναι η ροή του ποταμού Έβρου. Σήμερα παρατηρείται ότι κατά μήκος του ποταμού άλλοτε, η Τουρκική πλευρά να διατηρεί χερσαίο προγεφύρωμα δυτικότερα των όχθεων του ποταμού Έβρου, όπως στην περιοχή της Ορεστιάδας – Αδριανούπολης και άλλοτε η Ελληνική επικράτειά, να εκτίνετε ανατολικότερα του ποταμού, όπως αυτή παρουσιάζεται στην περιοχή νοτιότερα του μεθοριακού σταθμού των Κήπων στο σημείο του Πέπλου, το οποίο ονομάζεται «πέταλο», λόγο του σχήματος που έχει το ελληνικό προγεφύρωμα. Αυτό συμβαίνει λόγο των γεωλογικών μεταβολών στην περιοχή, οι οποίες άλλαξαν τη σημερινή ροή του ποταμού και έτσι δημιουργήθηκαν αυτά προγεφυρώματα.

Άρθρο 12. Με το άρθρο αυτό, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, πλην Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών, δηλαδή, Σαμοθράκη, Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία, συμπεριλαμβάνονται στην Ελληνική επικράτεια. Τα Δωδεκάνησα, παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά την λήξη του ΒΠΠ, με την συνθήκη των Παρισίων του 1947. Επομένως  έμειναν εκτός, γιατί τότε ήταν υπό Ιταλική κυριαρχία, μια και η Ιταλία ήταν στο στρατόπεδο των νικητών του ΑΠΠ και της είχαν παραχωρηθεί από την Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία εκτός του ότι είχε διαλυθεί, ήταν και στο στρατόπεδο των ηττημένων, μια και ήταν στο πλευρό των Γερμανών.

Άρθρο 13. Με το άρθρο αυτό καθορίζεται η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων επί των παραχοριθέντων στην Ελλάδα νήσων που προαναφέραμε. Συγκεκριμένα οι παράγραφοι 1,2 και 3 καθορίζουν τα εξής. στην παράγραφο 3 αναφέρει. Επί των νήσων αυτών η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να διατηρεί στρατιωτική δύναμη, με παράλληλο δικαίωμα να εκγυμνάζονται επί τόπου. Οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου αυτού, περιγράφουν τους εκατέρωθεν περιορισμούς σε ότι αφορά την χρήση στρατιωτικών δυνάμεων, τόσο στα νησιά, όσο και απέναντι από αυτά. Στην μεν πρώτη παράγραφο λέει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να διατηρεί στα νησιά αυτά ναυτικές βάσεις, άρα επιθετική διάταξη και στην παράγραφο 2, λέει ότι Ελλάδα και Τουρκία, θα πρέπει να απαγορεύσουν στις αεροπορικές του δυνάμεις να υπερίπτανται η μια του εδάφους της άλλης.

Άρθρο 15. Με το άρθρο αυτό η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία, όλα τα Δωδεκάνησα, από την Πάτμο, έως ΚΑΙ το Καστελόριζο. Μάλιστα το συγκεκριμένο άρθρο λέει ρητά και κατηγορηματικά, ότι η Τουρκία μετά την παραχώρηση των Δωδεκανήσων, παραιτείται ΚΑΘΕ δικαιώματος και τίτλων επί των νήσων αυτών, αλλά και των εξαρτίσεων από αυτά νησιά τα οποία δεν καταγράφονται ονομαστικά, βλέπε μικρές και μεγάλες βραχονησίδες. Εδώ γίνεται σαφής αναφορά στις χιλιάδες βραχονησίδες των περιοχών αυτών.

Άρθρο 16. Αυτό το άρθρο αναφέρει τα εξής. «Η Τουρκία δηλώνει, ότι παραιτείται παντός δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών και ότι έχει να κάνει με αυτά, τα οποία αναφέρονται στην Συνθήκη, αλλά και επί των νήσων».

Άρθρο 26. Αυτό το άρθρο ουσιαστικά επιβάλει στην Τουρκία την αποδοχή και αναγνώριση των συνόρων των κρατών, όπως αυτά διαμορφώθηκαν και ορίστηκαν από την Συνθήκη της Λωζάνης. Μέσα σε αυτά τα κράτη φυσικά είναι και η Ελλάδα.

Κλείνοντάς θα πρέπει να πούμε ότι, τόσο στο άρθρο 6, όσο και στο άρθρο 12 της Συνθήκης, γίνεται σαφής αναφορά ότι ο τουρκικός θαλάσσιος χώρος είναι τα τρία (3) ναυτικά μίλια, όπου αυτό είναι εφικτό.

Πως φτάσαμε στον Mavi Vatan Kanonu.

Για όσους από εμάς παρακολουθούμε στενά τα γεωπολιτικά δρόμενα, η εξέλιξη αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά κάτι αναμενόμενο. Ουσιαστικά ο εν αναμονή προς ψήφιση, από την Τουρκική εθνοσυνέλευση του νόμος «Mavi Vatan», είναι το δεύτερο βήμα μετά τον νόμο του «Casus Belli», δηλαδή της απειλής πολέμου, από την πλευρά της Τουρκίας, ο οποίος είχε ψηφιστεί το μακρινό 1995 στην Τουρκία και είχε περάσει στην Τουρκική νομοθεσία και ουσιαστικά επέβαλε, από τότε, στον εκάστοτε Τούρκο πρόεδρο, να κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα, στην περίπτωση που η χώρα μας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Πώς όμως φτάσαμε στο σημείο η Τουρκία να κάνει το επόμενο βήμα και σήμερα να είμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο να νομοθετήσει την «Γαλάζια Πατρίδα», όπως την αποκαλούν; Όπως είπαμε, στης 8 Ιουνίου του 1995, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει το  Casus Belli. Εκεί η Ελληνική πλευρά αντέδρασε, με τον προσφιλή τρόπο, επικαλούμενη το Διεθνές δίκαιο, λέγοντας, ότι αυτό το ψήφισμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ήταν νομικά αίολο και ότι το δικαίωμα επέκτασης των ναυτικών μιλίων είναι μονομερές δικαίωμα της χώρας μας να το κάνει. Παράλληλα όμως, παρέπεμψε αυτό το θέμα στις καλένδες, ουσιαστικά θάβοντας το. Τότε η Τουρκιά προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έξι μήνες αργότερα, είχαμε την κρίση των Ιμίων, όπου ουσιαστικά η Τουρκία, «γκρίζαρε» το μισό Αιγαίο και εκεί είχαμε τα εγκαίνια του «δόγματος της Γαλάζιας Πάτριας.

Η Τουρκία όμως δεν σταμάτησε εκεί και προχώρησε με συστηματικά βήματα στην αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην Νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου, με διάφορους τρόπους. Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια από αυτά τα βήματα.

1. Σε θέματα έρευνας και διάσωσης. Όποτε «ναυαγούσε», βάρκα γεμάτη με λαθρομετανάστες, τους οποίους πρώτα φρόντιζε η ίδια να στέλνει προς τις ελληνικές ακτές, πολλές φορές με τη συνοδεία, σκαφών, της Τουρκικής Ακτοφυλακής. Έβαζε την ακτοφυλακή που πριν λίγο προωθούσε τους λαθρομετανάστες στην ελληνική επικράτεια, να «διασώσει» τους ναυαγούς, αμφισβητώντας το δικαίωμα έρευνας – διάσωσης, το οποίο έχει η Ελλάδα σε όλη αυτή την περιοχή.
2. Οριοθέτηση ΑΟΖ, Τουρκίας – Λιβύης. Το Νοέμβριο του 2019, είχαμε τη σύναψη του παράνομου Τουρκολιβυκού συμφώνου, με το οποίο, η γειτονική μας χώρα οριοθετούσε ΑΟΖ, με το διαιρεμένο κράτος της Λιβύης, πέρα από κάθε λογική έννοια Διεθνούς Δικαίου που διέπουν αυτού του είδους τις συμφωνίες.
3. Με την αποστολή ερευνητικών σκαφών. Τα σκάφη αυτά έβγαινα για σεισμικές έρευνες για υδρογονάνθρακες, ναι μεν σε διεθνή ύδατα, αλλά εντός της δυνητικής Ελληνικής ΑΟΖ.
4. Ηλεκτρική διασύνδεση. Ένα από τα πιο πρόσφατα, βήματα των τούρκων, τα οποία ήταν προς την κατεύθυνσή αυτή, ήταν η παρεμπόδιση της πόντισης του καλωδίου, της ηλεκτρικής διασύνδεσης της Κύπρου με την ηπειρωτική Ελλάδα, στην περιοχή της Κάσου.

Πως αντιδράσαμε σε όλες αυτές τις Τουρκικές προκλήσεις; Καλέσαμε τον Τούρκο πρόεδρος στην Αθήνα και τον ξεπλέναμε με την επαίσχυντή διακήρυξη των Αθηνών, στη βάση του κατευνασμού και δώσαμε το δικαίωμα στην Τουρκία να ζητάει από τους εταίρους μας στην ΕΕ να μπει στην αρχιτεκτονική άμυνας και ασφάλειας της Ευρώπης και να συζητά σήμερα για την αγορά όπλων και τη μεταφορά πολεμικής τεχνογνωσίας.

Όλα τα παραπάνω συνέβησαν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, γιατί η ελληνική πλευρά, είναι εγκλωβισμένη στη λογική κάποιον διπλωματικών κύκλων που θέλουν τη Χώρα μας να ασκεί κατευναστική πολιτική έναντι της Τουρκίας, αγνοώντας τον βασικό κανόνα της γεωπολιτικής και των Διεθνών Σχέσεων, ο οποίος λέει ότι όταν απέναντί σου έχεις μια αναθεωρητική δύναμη, όπως είναι η Τουρκία στην περίπτωση μας, ΔΕΝ αντιδράς στις διεκδικήσεις της με κατευναστικό τρόπο, αλλά με δυναμικό και αυτό γιατί η άλλη πλευρά τον κατευνασμό και τη διάθεση για συζήτηση των διαφορών, την εκλαμβάνει ως αδυναμία και έτσι εγείρει όλο και περισσότερες διεκδικήσεις. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι αντίθετος με τη διπλωματική επίλυση των προβλημάτων, είμαι αντίθετος στη μόνιμη κατευναστική διάθεση των Ελληνικών Κυβερνήσεων, στη λογική του «τι θέλετε να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία;» Αυτό είναι ένα ψεύτικο ερώτημα, το οποίο υποκρύπτει ενδοτικότητα και μειοδοτική διάθεση και αυτό γιατί η διπλωματική ιστορία, μας έχει διδάξει, ότι όταν η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι στη λογική του κατευνασμού του αντιπάλου της, μόνο και μόνο, για να μη προκληθεί πόλεμος, το μόνο που καταφέρνει είναι να φέρει την πολεμική αναμέτρηση πιο κοντά και τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, τόσο στην βαθύτερη ιστορία, όσο και στη σύγχρονη.

Πόσο επικίνδυνος είναι αυτός ο νόμος για τα εθνικά μας συμφέροντα;

O νόμος «Mavi Vatan» μπορεί σε αρχικό στάδιο να αποτελεί μέρος του εσωτερικού δικαίου της Τουρκίας, χωρίς να παράγει Διεθνές Δίκαιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να παράξει στο μέλλον. Πως όμως μπορεί να γίνει αυτό;

1. Το Casus Belli, του 1995, σε συνδυασμό με τον «Mavi Vatan Kanonu» δίνει στην Τουρκική πλευρά ένα «διπλωματικό μαξιλαράκι», το οποίο της παρέχει την άνεση της «υποχώρησης» στο ενδεχόμενο νομικής επίλυσης του θέματος. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι τα δικαστήρια που μπορούν να λύσουν τέτοιου είδους ζητήματα είναι δυο, αυτό της Χάγης και αυτό του Αμβούργου. Ανάμεσα σε αυτά τα δυο, το κατεξοχήν αρμόδιο είναι αυτό του Αμβούργου, γιατί εξειδικεύετε σε θέματα Δικαίου θαλάσσης.
2. Από τι στιγμή που θα γίνει νόμος του Τουρκικού κράτους, είναι δεσμευτική για ΟΛΕΣ τις επόμενες Τουρκικές κυβέρνησης να το υπερασπιστούν και να το εφαρμόσουν, γιατί διαφορετικά θα θεωρηθούν προδότες, σύμφωνα με την Τουρκική νομοθεσία.
3. Ο συνδυασμός των δυο παραπάνω νόμων, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τις δυο χώρες σε θερμό επεισόδιο, τύπου Ιμίων, στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη σε πολεμική σύγκρουση. Το θερμό επεισόδιο μπορεί να συμβεί υπό την έννοια ότι μετά από αυτό, μπορεί ο οποιοσδήποτε τούρκος πολίτης να προσεγγίσει οποιοδήποτε ελληνικό νησί της μεθορίου, παραβιάζοντάς τα εθνικά χωρικά ύδατα και όταν επέμβει το Ελληνικό Λιμενικό, για να τον απομακρύνει, αυτός να επικαλεστεί τον τουρκικό νόμο να πει ότι το μέρος ανήκει στην Τουρκιά και τι ζητά εκεί το ελληνικό ΛΣ, να ζητήσει την επέμβαση της Τουρκικής Ακτοφυλακής, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε περεταίρω κλιμάκωση.

Εκτιμήσεις.

Λίγο πριν προχωρήσουμε στα συμπεράσματα, θα πρέπει να δούμε τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα.

1. Η κυβέρνηση Ερντογάν, θα προχωρήσει στην ψήφιση του Νόμου για τη Γαλάζια πατρίδα, για δυο λόγους. Πρώτον για να αφαιρέσει το δικαίωμα από την αντιπολίτευση να την κατηγορεί, για παθητική στάση, έναντι των Αθηνών και δεύτερον για να εξάγει σε εμάς, κατά την προσφιλή της τακτική, την πίεση που νιώθει τόσο από τις γενικές γεωπολιτικές εξελίξεις και το Ισραήλ, όσο και από τις εξωτερικές αναταράξεις.
2. Την όποια προσπάθεια εφαρμογής αυτού του νόμου επί του πεδίου, εκτιμώ ότι, η Χώρα μας θα πρέπει να την περιμένει μετά την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 7-8 Ιουλίου, στην Άγκυρα.
3. Η κατάσταση στο Αιγαίο θα θυμίζει πάρα πολύ το καλοκαίρι του 2020. Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί από το πως θα κυλήσουν τα πράγματα στο εσωτερικό της Τουρκία, σε ότι αφορά την αντίδραση των οπαδών του Κεμαλικού κόμματος CHP, μετά τον πρόσφατο «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας του. Αν τα πράγματα οξυνθούν περισσότερο στο εσωτερικό της Τουρκίας, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου τύπου Ιμίων ή κάποιας πρόκλησης στην Κύπρο.

Η ορθή Ελληνική αντίδραση.

Η χώρα μας για να μη βρεθεί προ τετελεσμένων, θα πρέπει να κινηθεί τόσο σε διπλωματικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο για κάθε ενδεχόμενο.

1. Αίτημα από την Ελληνική πλευρά, για έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, όπου θα πρέπει να θέσει το θέμα της Τουρκικής επιθετικότητάς στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, μετατρέποντας το πρόβλημα, από διμερές θέμα Ελλάδας – Τουρκίας σε θέμα Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας. Αυτό θα πρέπει να γίνει γιατί το θέμα αφορά άμεσα την ΕΕ, μια και απειλείται Ευρωπαϊκό έδαφος και κυριαρχία, από τρίτη χώρα και αυτό μπορεί η Χώρα μας να το στηρίξει πάνω στους χάρτες για τον ΘΧΣ, που εξέδωσε η ίδια η ΕΕ, όπου οι Βρυξέλες υιοθετούν την δυνητική ΑΟΖ, έτσι όπως την αποτυπώνει το Δ. Δ.
2. Να τεθεί το ίδιο θέμα και στη Σύνοδο κορυφής της βορειοατλαντικής συμμαχίας, ως θέμα που αφορά την εσωτερική ασφάλεια και συνοχή της συμμαχίας και τις ομαλές σχέσεις που θα πρέπει να διέπουν τα κράτη μέλη του συμφώνου.
3. Άμεση ενίσχυση των παραμεθόριων μονάδων, κυρίως στα νησιά του ανατολικού και νοτιοανατολικού Αιγαίου, με ότι χρειάζεται για να αυξηθεί η αποτρεπτική ισχύς τους.
4. Συνεχή και αδιάληπτη επιτήρηση, σε ξηρά, αέρα και θάλασσά, ολόκληρης της Ελληνοτουρκικής μεθορίου.
5. Άμεση επέκταση σε 12 ν. μ., πέριξ της νήσου Κρήτη και στην ηπειρωτική χώρα και να αφήσουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο, εναρμόνισης και των νήσων του Αιγαίου στην περίπτωση που η Τουρκία καταθέσει προς ψήφιση το νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας.

Συμπεράσματα.

Συνοψίζοντας όλες τις παραμέτρους που διέπουν αυτό πολυσύνθετο και πάρα πολύ σοβαρό θέμα, για την εθνική μας ασφάλεια, καταλήγουμε στα εξής.

1. Το επόμενο διάστημα και ειδικά μετά την σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, η Τουρκική προκλητικότητα θα βαίνει όλο και αυξανόμενη, με στόχο τη δημιουργία, ακόμα και θερμού επεισοδίου, για να μπορέσει να δικαιολογηθεί διεθνής παρέμβαση.
2. Η Τουρκία, ως βαθιά αναθεωρητική δύναμη, δεν καταλαβαίνει από Διεθνές Δίκαιο, το οποίο έτσι κι αλλιώς το επικαλείται κατά το δοκούν, απόδειξη ότι από το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης, επικαλείται μόνο την πρώτη παράγραφο, αυτή δηλαδή που μιλά για την απαγόρευση ίδρυσης από την Ελλάδα ναυτικών βάσεων στα νησιά του Αιγαίου και εκεί πάνω βασίζει όλο της το αφήγημα περί στρατιωτικοποίησης, από την πλευρά της Ελλάδας αυτών των νησιών.
3. Την στρατιωτική νοοτροπία της Τουρκία την διέπει η σιγουριά της νίκης. Δηλαδή, ΔΕΝ κάνει καμία στρατιωτική κίνηση, αν πρώτα ΔΕΝ είναι σίγουρη, ότι θα βγει νικήτρια από αυτή. Μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό που αναφέρων είναι η εισβολή της σε Ιράκ και Συρία, η οποία έγινε ΜΟΝΟ, όταν αυτά τα δυο κράτη είχαν διαλυθεί, βλέπε Ιράκ ή όταν αυτά είχαν έντονη την αίσθηση της Κυβερνητικής αστάθειας, βλέπε Συρία.
4. Η Τουρκία ΔΕΝ μπορεί να επικαλεστεί, ότι ο θαλάσσιος χώρος, είναι δυσανάλογος του χερσαίου μεγέθους της, γιατί έχει αποδεχθεί αυτό το γεγονός, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923.
5. Αυτή τι στιγμή οι ΗΠΑ, με δεδομένο τα ανοιχτά μέτωπα της Ουκρανίας και του Περσικού Κόλπου, σε καμία περίπτωση ΔΕΝ επιθυμούν, δεν αναφέρομαι στον πρόεδρο Τραμπ, αλλά στο βαθύ αμερικάνικο κράτος του πενταγώνου, το οποίο ασκεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μια εσωτερική διένεξη στο ΝΑΤΟ, για πολλούς και διάφορους λόγους.
6. Στο ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου ή πρόκλησης με πολεμικά χαρακτηριστικά η Ελληνική πλευρά, τουλάχιστον για τα πρώτα τέσσερα 24ωρα, ΔΕΝ θα πρέπει επ’ ουδενί, να σηκώσει κανένα τηλέφωνο, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι το τηλέφωνο, θα έχει στόχο να ασκηθεί πίεση στην ελληνική πλευρά, γιατί γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι η Ελλάδα απαντά θετικά στις πιέσεις τρίτων, βλέπε κρίση των Ίμια και το περιβόητο «ευχαριστώ την Κυβέρνηση των ΗΠΑ».
7. Το Διεθνές Δίκαιο, είναι ένα νομοθετικό πλαίσιο, με το οποίο βλέπουμε το πως θα έπρεπε να λύνουμε τις διαφορές μας, αν υπήρχε η ίδια διάθεση και από τις δυο πλευρές. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα νομοθετικό πλαίσιο «φάντασμα», το οποίο επικαλούνται, οι αδύναμοι. Άλλωστε οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν αυτοί που το διατύπωσαν πρώτοι. Ο σοφιστής Θρασύμαχος , 459-399 π.Χ., είπε «Δίκαιο είναι ο νόμος του ισχυρού». Και ο πατέρας της γεωπολιτικής επιστήμης, Θουκυδίδης, 460-395 π. Χ., αναφέρει στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων, «οι ισχυροί κάνουν αυτό που τους επιτρέπει η ισχύς τους και οι αδύναμοι αυτό που τους επιβάλει η αδυναμία τους». Και στην περίπτωσή μας ο αδύναμος είναι η Τουρκία, μια και αυτή τη στιγμή δεν έχει ούτε αεροπορία, αλλά ούτε και αξιόμαχο, ναυτικό για να επιβάλει τους όρους της.
8. Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι η Τουρκία βρίσκεται σε φάση προπαρασκευής πολέμου, με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο και την τελική διχοτόμησή του. Αυτό θα πρέπει να το έχουν καλά υπόψιν τους τόσο η Κυβέρνηση, για να οχυρώσει τη χώρα διπλωματικά, όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις, για να είναι έτοιμες, έτσι ώστε να καταργήσουν τον Mavi Vatan Kanonu, στο πεδίο.

Αθανάσιος Ι. Δημητριάδης.

Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

(ΕΛΙΣΜΕ).