2016-01-12. Greece: Toward a Workable Program, By Poul M. Thomsen (Ελλάδα: Πρός ένα Εφικτό Πρόγραμμα.)

2016-01-12. Greece: Toward a Workable Program, By Poul M. Thomsen (Ελλάδα: Πρός ένα Εφικτό Πρόγραμμα.)

Διαβάστε το άρθρο του Poul M. Thomsen (11/2/2016), χωρίς σχόλια και κριτική. Μπορείτε να καταλάβετε τί μας περιμένει, χωρίς εξηγήσεις και εκτιμήσεις ‘ειδικών’!!!

Having successfully pulled Greece from the brink last summer and subsequently stabilized the economy, the government of Alexis Tsipras is now discussing with its European partners and the IMF a comprehensive multi-year program that can secure a lasting recovery and make debt sustainable. While discussions continue, there have been some misperceptions about the International Monetary Fund’s views and role in the process. I thought it would be useful to clarify issues.
Εχοντας τραβήξει την Ελλάδα με επιτυχία από το χείλος του γκρεμού πέρυσι το καλοκαίρι, και ακόλουθα αφού σταθεροποίησε την οικονομία, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τώρα συζητά με τους ευρωπαίους εταίρους της και με το ΔΝΤ ένα περιεκτικό πολυετές πρόγραμμα που μπορεί να εξασφαλίσει μια διαρκή ανάκαμψη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. Ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται, υπήρξαν ορισμένες παρανοήσεις σχετικά με τις απόψεις και τον ρόλο του ΔΝΤ στην όλη διαδικασία. Θεώρησα, λοιπόν, χρήσιμο να αποσαφηνίσω τα θέματα αυτά.

It is argued that the IMF has made its participation dependent on socially draconian reforms, especially of the pension system. This is not the case. Ultimately a program must add up: the combination of reforms plus debt relief must give us and the international community reasonable assurances that by the end of Greece’s next program, after almost a decade of dependence on European and IMF assistance, Greece will finally be able to stand on its own. This implies an inverse trade-off between ambition of reforms and strength of debt relief—we can certainly support a program with less ambitious reforms, but this will inevitably involve more debt relief.
Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι το ΔΝΤ έχει συνδέσει τη συμμετοχή του με δρακόντειες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο Ασφαλιστικό. Αυτό δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Σε τελική ανάλυση, τα νούμερα ενός προγράμματος πρέπει να βγαίνουν: ο συνδυασμός των μεταρρυθμίσεων συν την ελάφρυνση του χρέους πρέπει να δίνουν σε εμάς και στη διεθνή κοινότητα εύλογες διασφαλίσεις ότι στο τέλος του επόμενου ελληνικού προγράμματος, σχεδόν μετά μια δεκαετία εξάρτησης από τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα μπορέσει τελικά να σταθεί στα πόδια της. Αυτό προϋποθέτει μια αντίστροφη εξισορρόπηση της φιλοδοξίας των μεταρρυθμίσεων και του ύψους της ελάφρυνσης του χρέους. Μπορούμε σίγουρα να υποστηρίξουμε ένα πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, όμως αυτό αναπόφευκτα θα ενείχε μια μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους.

This said, no amount of pension reforms will make Greece’s debt sustainable without debt relief, and no amount of debt relief will make Greece’s pension system sustainable without pension reforms. Both need to come about. There is no doubt that both Greece and its European partners will face politically difficult decisions in the coming months to arrive at a program that is viable—one that adds up.
Με αυτό κατά νου, όσες μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς την ελάφρυνσή του και, από την άλλη μεριά, όσες ελαφρύνσεις του χρέους και να γίνουν δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν βιώσιμο το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, χωρίς ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να γίνουν και τα δύο. Αναμφίβολα, η Ελλάδα και οι ευρωπαίοι εταίροι της θα πρέπει να πάρουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις στους επόμενους μήνες, ώστε να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που είναι βιώσιμο – ένα πρόγραμμα με νούμερα που βγαίνουν.

Such difficult decisions cannot be “kicked down the road” through unrealistic assumptions. While there is much scope for increasing productivity through reforms, the past six years have shown that the scope and pace of reforms acceptable to the Greek society is not commensurate with an early improvement of productivity and sustained high growth. Thus, assuming that Greece can simply grow out of its debt problem without debt relief—by rapidly transitioning from the lowest to the highest productivity growth within the euro zone—is not credible. Similarly, the very limited success in combating Greece’s notorious tax evasion—to make the well-off pay their fair share—means that pension reforms cannot be avoided by simply assuming higher tax collections in the future.
Τέτοιες δύσκολες αποφάσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται επιδερμικά κάνοντας μη ρεαλιστικές υποθέσεις. Αν και υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την αύξηση της παραγωγικότητας με μεταρρυθμίσεις, η τελευταία εξαετία έδειξε ότι το εύρος και ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων που μπορεί να αποδεχτεί η ελληνική κοινωνία δεν συνάδει με την πρώιμη βελτίωση της παραγωγικότητας και με τη βιώσιμη ανάπτυξη. Ετσι, λοιπόν, οι υποθέσεις ότι η Ελλάδα μπορεί απλά να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της χωρίς την ελάφρυνσή του -με μια γρήγορη μετάβαση από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη αύξηση της παραγωγικότητας, μέσα στην Ευρωζώνη- δεν είναι αξιόπιστες. Ομοίως, η κατά πολύ περιορισμένη επιτυχία στην καταπολέμηση της περιβόητης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα – για να πληρώσουν οι ευκατάστατοι το δίκαιο μερίδιό τους- σημαίνει ότι οι μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό δεν μπορούν να αποφευχθούν κάνοντας απλά υποθέσεις ότι θα γίνουν υψηλότερες εισπράξεις φόρων στο μέλλον.

Why the focus on pension reforms? Despite the pension reforms of 2010 and 2012, Greece’s pension system remains unaffordably generous. For instance, the standard pensions in nominal Euro terms are broadly similar in Greece and Germany, even though Germany—measured by the average wage—is twice as rich as Greece. Add to this that Greeks still retire much earlier than Germans and that Germany is much better at collecting social security contributions. The result is that the Greek budget needs to transfer some 10 percent of GDP to cover the gaping hole in the pension system, compared to a European average of some 2½ percent. Clearly, this is unsustainable.
Γιατί τόση μεγάλη επικέντρωση στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις; Παρά τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις του 2010 και του 2012, το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα παραμένει σε -οικονομικά- απλησίαστα και γενναιόδωρα επίπεδα. Για παράδειγμα, οι τυπικές συντάξεις σε ονομαστικούς όρους Ευρώ, είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιες στην Ελλάδα και στη Γερμανία, αν και η Γερμανία -με μέτρο τον μέσο μισθό- είναι δύο φορές πιο πλούσια από την Ελλάδα. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι οι Ελληνες εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται πολύ πιο νωρίς από τους Γερμανούς, και ότι η Γερμανία είναι πιο αποτελεσματική στην είσπραξη των ασφαλιστικών εισφορών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός χρειάζεται να μεταφέρει περίπου το 10% του ΑΕΠ για να καλύψει το μεγάλο κενό στο ασφαλιστικό σύστημα, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 2½ τοις εκατό. Σαφώς, αυτό δεν είναι βιώσιμο.

But can’t Greece protect pensioners by cutting somewhere else or increasing tax rates? There is some scope for those measures, but it is very limited. Most other spending has already been cut to the bone in an effort to protect pensions and social payments, while the failure to broaden the base and improve compliance has already caused too much reliance on high tax rates. To reach its ambitious medium-term target for the primary surplus of 3½ percent of GDP, Greece will need to take measures in the order of some 4-5 percent of GDP. We cannot see how Greece can do so without major savings on pensions.
Δεν μπορεί όμως η Ελλάδα να προστατέψει τους συνταξιούχους κάνοντας περικοπές αλλού ή αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστές; Υπάρχει κάποιο περιθώριο για τα μέτρα αυτά, όμως είναι πολύ περιορισμένο. Το μεγαλύτερο μέρος των άλλων δαπανών έχει ήδη κοπεί δραστικά στην προσπάθεια να προστατευτούν οι συντάξεις και οι κοινωνικές παροχές, ενώ η δυστοκία στη διεύρυνση της βάσης και στη βελτίωση της συμμόρφωσης έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη εξάρτηση από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές. Για να πετύχει τον φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο της για πρωτογενές πλεόνασμα 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα πρέπει να πάρει μέτρα της τάξης περίπου του 4-5 τοις εκατό τού ΑΕΠ. Δεν μπορούμε να δούμε πώς μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα χωρίς σημαντικές εξοικονομήσεις στις συντάξεις.

Pension reforms will of course be socially challenging for the Greek people, which have seen exceptional hardship in recent years. In fact, social pressures have already forced reversals of course—under both the previous and the current government—and Greece is unfortunately much further away from its medium-term goals than it was in mid-2014, before a major fiscal relaxation erased what proved to be only a temporary primary surplus. In this regard, the government is right to point out that pensions in Greece have a broader social function. But using pensions in this way is not a durable solution. What is needed—and what the IMF has argued for—is a modern social safety net that is sustainable over the medium term.
Βέβαια, οι μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό θα είναι κοινωνικά δύσκολες για τον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες τα τελευταία χρόνια. Στην πράξη, οι κοινωνικές πιέσεις έχουν ήδη εξαναγκάσει, τόσο τις προηγούμενες, όσο και την τωρινή κυβέρνηση να κάνουν αναστροφές στην πορεία. Δυστυχώς, η Ελλάδα έχει απομακρυνθεί περισσότερο από την επίτευξη των μεσοπρόθεσμων στόχων της συγκριτικά με τα μέσα του 2014, πριν από την εξάλειψη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος που αποδείχθηκε προσωρινό, από μια σημαντική δημοσιονομική χαλάρωση. Από την άποψη αυτή, η κυβέρνηση έχει δίκιο να επισημαίνει ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα έχουν μια ευρύτερη κοινωνική λειτουργία. Ομως, η χρήση των συντάξεων με τον τρόπο αυτό δεν αποτελεί βιώσιμη λύση. Αυτό που χρειάζεται -και που είναι κάτι που το ΔΝΤ υποστηρίζει- είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας που είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμο.

Could a primary surplus target well below 3½ percent of GDP make the necessary pension reform less demanding? Perhaps, but that would necessitate more debt relief. This is understandably controversial among Greece’s European partners, in part because several of them are required to run similarly high surpluses to preserve debt sustainability, and in part because some of the countries that would be in effect paying for debt relief to Greece are poorer than Greece, paying much less generous pensions to their own people. With the euro zone still far from being a political union, a compromise will need to reflect such political constraints. The IMF is willing to work with the combination of reforms and debt relief on which Greece and its European partners can agree. But again, it needs to add up.
Θα μπορούσε ένας στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα πολύ χαμηλότερος από το 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ να κάνει την απαραίτητη ασφαλιστική μεταρρύθμιση λιγότερο απαιτητική; Αυτό εύλογα αποτελεί ένα επίμαχο θέμα ανάμεσα στους ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, κατά ένα μέρος γιατί αρκετοί εταίροι είναι αναγκασμένοι να έχουν παρόμοια υψηλά πλεονάσματα για να διατηρήσουν τη βιωσιμότητα του χρέους τους, και κατά ένα άλλο μέρος γιατί ορισμένες από τις χώρες που στην πραγματικότητα θα κληθούν να πληρώσουν την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους είναι πιο φτωχές από την Ελλάδα και πληρώνουν λιγότερο γενναιόδωρες συντάξεις στους δικούς τους λαούς. Με την Ευρωζώνη να βρίσκεται ακόμη μακριά από την επίτευξη μιας πολιτικής ένωσης, ένας συμβιβασμός θα πρέπει να αντανακλά αυτούς τους πολιτικούς περιορισμούς. Το ΔΝΤ είναι διατεθειμένο να εργαστεί με το συνδυασμό μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους που μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της. Ομως, και πάλι τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν.

The IMF does not want Greece to implement draconian fiscal adjustment in an already severely depressed economy. In fact, we have time and again been the ones arguing for a fiscal adjustment path that is more supportive of recovery in the near term and more realistic in the medium term. We have yet to see a credible plan for how Greece will reach the very ambitious medium-term surplus target that is key to the government’s plans for restoring debt sustainability. This emphasis on credibility is crucial for generating the investor confidence that is critical to Greece’s revival. A plan built on over-optimistic assumptions will soon cause Grexit fears to resurface once again and stifle the investment climate.
Το ΔΝΤ δεν θέλει να εφαρμόσει η Ελλάδα μια δρακόντεια δημοσιονομική προσαρμογή σε μια οικονομία που ήδη βρίσκεται σε σοβαρή ύφεση. Στην πράξη έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει μια πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζει περισσότερο μια πιο βραχυπρόθεσμη ανάκαμψη η οποία μεσοπρόθεσμα είναι πιο ρεαλιστική. Ακόμη δεν έχουμε δει ένα αξιόπιστο σχέδιο για τον τρόπο που η Ελλάδα θα πετύχει τον πολύ φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο του πλεονάσματος, που είναι το κλειδί στα τα σχέδια της κυβέρνησης για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους. Αυτή η έμφαση στην αξιοπιστία έχει καίρια σημασία για τη δημιουργία εμπιστοσύνης στους επενδυτές, που είναι ζωτική για την αναζωογόνηση της Ελλάδας. Ενα σχέδιο που είναι βασισμένο σε υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές σύντομα θα προκαλέσει την επανεμφάνιση φόβων για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και θα καταπνίξει το επενδυτικό κλίμα.

The overriding objective of the IMF’s engagement with Greece is to help the country put itself back on a path of sustainable growth that benefits the Greek people. The IMF will support the Greek authorities and their European partners in developing a program of reforms and debt relief that adds up. There are difficult choices to be made, but it is important to make them so that Greece’s efforts over the last six years are not wasted.
Ο απώτερος στόχος της συνεργασίας του ΔΝΤ με την Ελλάδα είναι να βοηθήσει τη χώρα να ξαναμπεί στον δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, που θα ωφελήσει τον ελληνικό λαό. Το ΔΝΤ θα υποστηρίξει τις ελληνικές Αρχές και τους ευρωπαίους εταίρους τους στην κατάρτιση ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους στο οποίο τα νούμερα θα βγαίνουν. Υπάρχουν δύσκολες επιλογές που πρέπει να γίνουν, όμως είναι σημαντικό να γίνουν για να μη χαθούν οι προσπάθειες που έκανε η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια».

Αφήστε μια απάντηση